از شنيدن حق سنگينى و در چشمهايشان كورى و لذا چشم ديدن قرآن را ندارند و غير مومنين قرآن را از راه دور ندا مىكنند و صداى ندا را نمىشنوند ( 8 ) . كوتاه‌ترين پيامى كه از آيه مباركه فوق دستگير انسان متفكر مىشود اين است كه شرط بهره‌مندى از هدايت و شفاى قرآن ايمان است و قطعا چنانچه ايمان نداشته باشيم شفا و هدايت مقدور نيست جهت نتيجه‌گيرى بهتر حديثى از پيغمبر اكرم آورده مىشود : كسى كه لااقل هر ماه يك بار عسل بخورد و شفائى را كه قرآن از آن ياد كرده بطلبد خدا او را از 77 نوع بيمارى شفا مىبخشد ( 9 ) . آيه شريفه فوق و حديث نبوى آورده شده و اشاره‌اى به مضمون شعر معروف مولوى : گر خدا خواهد نگفتند از بطر * پس خدا بنمودشان عجز بشر « 1 » دلالت بر يك اصل و آن ايمان به ذات مقدس پروردگار و خواسته‌ها و نخواسته‌هاى ايشان است . بايستى به قرآن اعتقاد داشت كه آن هم شفادهنده كامل مىباشد . اگر چنين اعتقادى بوجود آيد ، هر آيه آن داروئى است براى همه دردها . در بعضى كتب شرايط شفا و درمان من جمله قصد قربت ، اعتقاد پاك و عميق ، طهارت ، مداومت در قرائت ، نبودن معصيت در حاجت ( 9 ) آمده است و مجموعه اين شرايط به جز اعتقاد و توكل بر چيز ديگرى دلالت نمىكند . بالاخره چنانچه كسى از دردى به پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پناه مىبرد به او گفته مىشد كه به قرآن

--> ( 1 ) . مثنوى مولوى - دفتر اول مثنوى تمثيل دوم